Rozdział 13 - Szansa

To opowiadanie kończy się na 14 rozdziale. To jest przed ostatni.
No to Hope you like it ^^

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Spałam smacznie, aż nagle poczułam jakb ktoś coś na mnie wylał. Na początku myślałam, że to sen, ale po chwili się okazało, że to niestety rzeczywistość.
Otworzyłam oczy, a nad łóżkiem stał Rap Mon i Jimin.
-ŻYCIE WAM NIE MIŁE?!
Wstałam jak poparzona i poszłam do łazienki. Nabrałam do miski wody i wyszłam po cichu z łazienki, a ci debile dalej tam stali. Podeszłam po cichu i całą zawartość miski wylałam na nich. Automatycznie przestali się śmiać, a po chwili z szyderskimi uśmiechami obrócili się w moją stronę, po czym Rap Mon wzią  mnie na ręce i pobiegł w stronę jeziora.
-Nam Jon! Puść mnie w tej chwili!-biłam go, ale to nic nie dawało.
-Oj nie. Kara musi być. Jestem od siebie starszy i musi być jakiś szaczunek.
-Tae! Pomocy!
-On cię nie uratuje, Jimin go zatrzymał.
Próbowałam się wyrwać, ale po chwili byłam już w wodzie. Nie mogłam złapać oddechu, a miejsce do którego wrzucił mnie Nam było zdecydowanie za głębokie. Prosto ujmując, topiłam się.
Zobaczyłam biegnącego Tae, który wskoczył do wody i do mnie podpływał.
-Sumy, nie zamykaj oczu, słyszysz?-to były ostatnie słowa, później już tylko ciemność.

~oczami Tae~

Kiedy już wyminąłem Jimina, od razu pobiegłem nad jezioro. Usłyszałem krzyki, później plusk i znowu krzyki, ale tym razem tak jakby ktoś się topił. Od razu przyśpieszyłem i po chwili byłem nad jeziorem.
Nam patrzył się w wodę, gdzie Sumy się topiła. Od razu wskoczyłem do wody i popłynąłem ją ratować.
-Sumy, nie zamykaj oczu, słyszysz?-zdążyłem tylko to powiedzieć i straciła przytomność.
Szybko wybiegłem z nią z wody i położyłem na mostku. Zrobiłem jej usta usta, a później zacząłem masarz serca. Kiedyś zdawałem pierwszą pomoc, więc wiem jak postępować w takich przypadkach.
Powtarzałem tą czynność już trzeci raz, a łzy co raz to bardziej napływały mi do oczu. Kiedy miałem już zaczynać czwarty raz, ona zaczęła nabierać łapczywie powietrza.
Tak uratowałem jej życie.
Od razu przysunąłem się bliżej i ją przytuliłem.

~oczami Sumy~

Nagle mogłam oddychać. Zaczęłam łapczywie nabierać powietrza do płuc.
Kiedy mój oddech powoli wracał do normy Tae mnie przytulił. Zobaczyłam na jego twarzy łzy i po chwili zaczęłam zaczynać kojarzyć fakty. Wtedy Nam do mnie podszedł.
-S-Sumy, bardzo cię przepraszam. J-ja nie...
-Skończ hyung. Mało co jej nie utopiłeś! Nie zbliżaj się do niej!-Tae od razu się wcią, nie dając mu dokończyć.
-Taeś spokojnie. Nic się nie stało, żyję i to dzięki tobie. Nie gniewaj się na niego i na mnie też.
-No dobrze. Przepraszam hyung.
-Nie no spoko, ale teraz trzeba ją zaprowadzić i dać jej coś ciepłego do picia.
-Spokojnie Nam, dam sobie radę.
Powoli wstałam, aż nagle straciłam równowagę i wpadłam w ramiona Tae.
-No ja już widzę jak sobie poradzisz. Kotek nie dyskutuj, ja cię zaniosę.
-No dobrze.
Wzią mnie na ręce, a ja schowałam swoją głowę pod jego szyją.
Poszliśmy w stronę domku, miałam całe mokre ciuchy, jak z resztą Tae.
Kiedy weszliśmy na podwórko, wszyscy siedzieli na tarasie i jedli śniadanie. Jak nas tylko zobaczyli podbiegł do nas Jin z Hobim.
-C-co się stało Sumy?-z wyrazu twarzy Jina można było zobaczyć strach-I dlaczego płakałeś Tae?
-Ja nie płakałem.
-Mhm, słyszałam.-cmoknęłam go w policzek i zwróciłam się do chłopaków-Nic się nie stało, po prostu bawiliśmy się, ja się zaczęłam topić, a Taeś mnie uratował.
-No dokładnie, uratowałem ją. Ale teraz idziemy się przebrać.
Poszliśmy, a raczej on poszedł ze mną na rękach do naszego pokoju. Posadził mnie na łóżku  i powiedział żebym się przebrała, a on idzie do łazienki. Zrobiłam tak jak chciał i po chwili byłam przebrana. Sięgnęłam po swój telefon. Na wyświetlaczu była godzina 12. Włączyłam galerię i zaczęłam przeglądać zdjęcia. Po chwili Tae wyszedł z łazienki.
-Dobra to teraz zaniosę cię na śniadanie.
-Mhm no już na pewno dam się zanieść, a po drugie chyba obiad. O i mogę już sama chodzić, czuję się świetnie.
Tae odsuną się trzy kroki od łóżka.
-No już to przyjdź do mnie, bez upadku, to pzwolę ci samej chodzić.
-Okey.
Wstałam i od razu zaczęło mi się kręcić w głowie. Straciłam równowagę i od upadku uratował mnie Tae.
-Dobra, sama widzisz. No już wskakuj na plecy.
Weszłam na plecy i zaczęliśmy schodzić. Kiedy tylko zeszliśmy na dół Nam spóścił głowę. Powiedziałam, że nic się nie stało i zjedliśmy śniadanio/obiad.
Po tym, wszyscy poszli nad jezioro z wyjątkiem Tae, który się uparł, że zostanie, a ja poszłam spać...